Na vertrek uit Arnhem had het gezin Siebels onderdak gevonden aan de Coldenhovenseweg in Eerbeek, na een tocht door de Imbosch. Miekes vader liep tijdens de tocht met een witte vlag voorop. Mieke: ”We zaten in een heel groot huis: mijn ouders hadden een eigen slaapkamer, net als de twee grote kinderen. Mijn zusje van drie lag opgevouwen in een ledikant. We werden hartelijk ontvangen door een zakenrelatie van mijn vader: Smith, van de gelijknamige papierfabriek.” Maar na een opmerking van Mieke over een sneetje roggebrood werd de sfeer een stuk minder gezellig.

Vanuit het huis van het gastgezin ging Miekes moeder op zoek naar eten. Mieke: “Ze vond dat het eten te weinig was voor opgroeiende kinderen. Ze kwam dan thuis met roggebrood. ‘s Avonds kregen wij stiekem op onze slaapkamer een sneetje, met lekker dik boter erop. Het brood verstopte ze onder het bed op een van onze kamers, in een koffer.” Mieke ging op een gegeven moment naar de keuken en dacht dat haar moeder daar stond af te wassen. “Ik legde haar de hand op de rug en vroeg: krijgen we vanavond weer zo’n lekker roggebroodje? Het was echter niet mijn moeder die ik aansprak, maar de gastvrouw. En die werd erg boos.”

‘Oprotten’
Na Miekes verspreking moesten ze vertrekken. Ze gingen door naar boer Hendrik

Doom, ook in Eerbeek, aan de Ringlaan 537. Boer Doom woonde in een groot pand en op de bovenverdieping woonden andere evacués: een moeder met een zoon en nog een moeder en dochter. De evacués hadden onderling weinig contact: iedereen zorgde voor zichzelf.

Miekes moeder haalde soms melk bij de boeren. “Dat deed ze in een fles en dan maar schudden: dan scheidde de karnemelk zich af en werd de room een klont boter. Zo karnde ze.” Het gezin had redelijk wat geld, want haar vader verdiende door tijdens de oorlog. “De directeur van de drukinkt en verffabriek Arnhemia [Adam Strenger, red.] zat tijdens de evacuatie in Loenen. Mijn vader die daar procuratiehouder was ging geregeld naar hem om samen te proberen de zaak overeind te houden.”